دانشمندان ایران تیم ندارند
متن زیر مصاحبه ایست با یوسف اباذری که توسط متین غفاریان انجام شده و به احتمال زیاد در هفته نامه خردنامه که توسط موسسه همشهری به چاپ می رسد منتشر شده است (با توجه به سابقه همکاری متین غفاریان با مجله خردنامه). با اینحال وبسایت مرجع فاقد اطلاعاتی در این باره است. این مصاحبه در تاریخ 25 خرداد 1389 در وبسایت گروه مجلات همشهری منتشر شده است و از همین وبسایت نقل می شود.
متین غفاریان:
از رسوم روشنفکری ایرانی یکی هم این است که انتزاع را به انضمام ترجیح میدهد و کلیگویی و صدور حکم ازلی و ابدی را برتر از هرگونه اظهارنظر مشخص و محدود مینشاند. روشنفکران ایران بیشتر «دغدغه» مفهوم داشتهاند و کمتر به «نهاد» اندیشیدهاند. برای من که همیشه در پس نقدهای همیشگی بر روشنفکری ایران، نیمه پر لیوان را میبینم این نگاه در حال تغییر است. گفتوگو بر سر نهادهای عمومی در ایران ـ اگر امان یابد و در کوران حوادث از دست نرودـ مدتی است به دغدغه مهم تعدادی از روشنفکران و دانشگاهیان ایرانی بدل شده است. بیشک یکی از این روشنفکران و دانشگاهیان، یوسف اباذری است. میتوان گفت دانشگاه در این سالها یکی از مهمترین دغدغههای ذهنی او بوده است. او از اولین منتقدان سیاست سنجش کمی علم بود و نظراتش درباره وضعیت علم در ایران به وضوح با دیگران تمایز دارد. ایدههای او نمونه درخشانی از مباحث نظری و کاربردی است.
ادامه مطلب
نظرات ()
فروپاشی اجتماعی
متن زیر مصاحبهای است با یوسف اباذری حول موضوع فروپاشی اجتماعی که در شماره نوزدهم ماهنامه آفتاب (مهرماه 1381) به چاپ رسیده است. اطلاعی درباره شخص مصاحبه کننده در دست نیست و ماهنامه آفتاب نیز که به مدیریت مسئولی عیسی سحرخیز به چاپ می رسید، دو سال بعد از انتشار این مقاله در خرداد ماه 1383 توقیف شد.
ضمن سپاس و تشکر از اینکه وقت خود را در اختیار ماهنامه آفتاب قرار دادید، می خواهیم باب بحثی را با شما بگشاییم که مدتی است مکرراً در سطح مطبوعات و یا در مواضع و اظهارنظرهای سیاسی مطرح می شود، یعنی بحث فروپاشی اجتماعی. به نظر می رسد دو دسته نظری در این حوزه مطرح شده است. البته در هیچ کدام از این دو دسته نظریه تأملات اساسی و عمیقی صورت نگرفته و بیشتر سعی در نوعی راهگشایی سطحی داشتهاند. در یک دسته از این نظریات ناهنجاری های اجتماعی مثل افزایش طلاق، لفزایش اعتیاد، افزایش آمار فرار فرزندان، افزایش روند حاشیهنشینی، افزایش ناامنی، افزایش جرم و جنایت، افزایش بیکاری، افزایش بیاعتمادی عمومی و ... را مؤید نشانه وضعیتی گرفتهاند که آنرا فروپاشی اجتماعی می نامند. به نظر می شرد مراد آنان از این موقعیت، وضعیتی بسیار وخیم و هرج و مرجی مطلق است. به گونه ای که هیچ نیرویی قدرت ابتکار عمل را در دست ندارد، هیچ برنامه ای قابل طراحی و اجرا نیست و نظم اجتماعی حتی در کوچکترین واحدهای اجتماعی نیز به کلی فرو می ریزد.
برای دسترسی به فایل PDF این مصاحبه از این لینک استفاده کنید.
(با سپاس از خانم سماعی نژاد که فایل PDF این مصاحبه را برای انتشار در آرشیو در اختیار ما قرار دادند)
لینک کمکی: اینجا
منبع: http://rapidshare.com/files/325990807/AFTAB.pdf.html
